Mezarımın Başında Kim Ağlıyor

Toprağa düşünce baş

Meşum günahların katli vaciptir

Masum sevaplar akti kurtarandır

Fereşteler nerede

Bugün benim ilk günüm

Işıklandırsalar ya

Ne kadar karanlık ortam

Toprağım ,kefenim

Sevaplarım ve günahlarım

Bütün gerekliler burada

Kaderimi bekliyorum

Suskunum

Ne gelenim var nede gidenim

Ben ben miyim?

Hani ellerim

Nerede mavi mavi bakan güzel gözlerim

Feriştahı gelse

Yaşadığım bu son gün ilk gün olmaz

Duam okunmuş

Sözün bittiği yerdeyim

ilk damla süzülüyor toprağıma

Ölüp de enime gömüldüğüme göre

Aşk keşim ağlıyor kesin aşkından

Ferhat gibi gözyaşları dağları deşiyor

Eşiyor parçalıyor gönlünü

Önü de bir arkası da

Kanatlarını düzelterek peydah olan

Fereşte mağrur diyor ki:

Hayır delmiyor

Bırak artık eskil aşkını

Tabelası bile değişmiş gönlünün

Damla onun değil

İlk damladan daha irice ikincil damla

Toprak kokusunu çoşturan

Sanki güvercin gögsünde tüten

Ne hoş ki kokusu

Tam da gözümün üstünde şu an

Kim ağlıyor mezarımın üzerinde

Nasıl da ferahlattı yattığım yerden

Dostum , kankam senmisin

Hafifçe toprağıma basan

O fasılada

Başını iki yana salıyor yanımda duran

Mezarlar birbirinden farklı değil

İşte çaprazda dedem

Yanında anneannem

Yanımda babam

Ön tarafta teyzem

Hep aynı suskunluk ve sessizlik

Hepsi nihayetinde bir çukur

Sadece kulağıma gelen üçüncü damlanın sesi

Kesin bu gözyaşları onlardan biri

Ailesidir insanı her daim seven ve koruyan

Değil mi yine mi bilemedim

Bilemediğimden hayatta

Çok çekti şu yatan ayaklar hayatın çilesini

Hele başım ne çok ağrıdı üzüntüler girdabında

Ne çok kandırıldım

Ne çok yıpratıldım

İnan hep bilemediğimden

Kart kemiklerimi sızlattı

Sorguya hazırlarken melekler

Vasiyetimde yok ki hayhuydu derken

Fikri ölümün kıyıma hep teğet geçti

Daldırdık ellerimizi dünya hallerine

Çıktı şimdi balık kavağa

Yalnızlılık inan hayatta iken döllü döşekli

Anılmak istiyor ölümünde insan

Dördüncü damlada şimdi aralandı dudaklarım

Sahi ağlayanda hiç bırakmıyor ki beni

Ne çok anımız

Ne çok yaşamışlıklarımız varmış ki

Göl oldu bir avuçluk toprak

Yeter ama bu kaçıncı

Beşinci damla

Söyle kimsin ki sen

Ağlama başımda çekil git damına

Ağladıkça ayrılması ne zor geliyor insana

Kime kalmış ki dünya

Kalmaz elbet ki hiçbir ölümlüye

Zaten baştan yazılmış kaderim alnıma

Kafamı kurcalayan sorusun

Yattığım yerde kalmadı rahatım

Allah umduğunu versin

Ve korktuğundan emin kılınasın!

Ölümünde bile yaşayacak hayır

gelip geçene yaptırmadın mı

Küçük bir sebil

Kalan tek şeydir

İçince şahadet şarabını

Biz oranın küçük serçeleriyiz

Damlaları gagamızla taşıyanız

İçenler

Nur içinde yatsın diyorlar

Ağlıyorlar

Selamları bu damlalar