‘Miro’nun Sevdalılar Evi’ne Epistolè
sevgilim
mektubuna dokunduğum an
Glomma’nın gümüş gerdanlığı çözüldü
diri turba yosunları kıyıdan dolandı
akıntının boynuna
nehir kendi yatağında titredi
bir dağ yamacına yaslı
huş kulübesi yerimiz
ak gövdeler göz göz izliyor dört bir yanını
koyu zümrüt damlalar damıtıyor
yaz esintisinde salınan tanenli yaprakları
likapa çalılıklarıyla sarılmış
kadife yeşili engin döşek kapımızın önünde
ufka açılan çerçevesiyle
ustaca yontulmuş bir aydınlık
çimli çatısında kuzey arılarının tınısı
dinle beni
gece şafakla birleştiğinde
büründüğünde orman o ebruli rengine
kök salıyor topuklarım bu damarlı toprağa
berrak derelerin üzerinden sıçrayan
buz mavisi rüzgârı da yanıma katıp
sabahın o efsunlu tülüyle
kanat çırparak pencerene
düşlerinin bahçesine gireceğim
bekle beni
/ yüRekTen
Røros, 2026