Mongoloid

Sen sevmezsin ama

Bulutlar her düşü ve her gözyaşını taşır

Onlar rengini yüklerinden alan

Ve yükleri tanrılara ilham olan rûyalardır

Sen inanmazsın ama

Cennet diye bir yer vardır

Her yeri çilek bahçesi olsa da

Özlemenin ağrısı orada bile çoktur

Hiç sevmiyorsun değil mi,

Böyle uyumsuz sesler duymayı?

Ne kadar benimsemişsin

Hayat sanki mükemmel bir şiirmiş gibi yaşamayı...

Ne kadar yorgunum bilemezsin

Dünyaya itilmiş bir melek olmaktan...

Herkesin gözleri yabancı, kulakları sağır

En günahkârmışım gibi tüm kullardan

Ben bu kadarından da mutluyum

Bu kadar dinledin ya,

Sanki kanatlarını açmış bir cennet kuşuyum

Gagamda pamuk şekeri kokusu...

Sence bir gün ben de senin gibi olur muyum?