Monolog

Ne güzeldi...

Şimdi dilimizden damağımıza

Ve sonra genzimize,

Ve sonra boğazımıza doğru

Yol alan

Bu mükemmel ve tek üretimlik

Şarabın tadı mayalandıkça

Daha da sarhoş edecek bizi...

Aslında

Doğmakla intihar etmeye başladık

Hepimiz aynı düşüşteyiz,

Teneşire çarpana dek

Belki de maktulüz

Katillerimiz,

Bizi doğuranlar

Yani her ölüm şüpheli,

Her ölüm fâil-i meçhûl

Gel gelelim

Lâmbaları açınca,

Karanlığın gölgesi var

Yani demem o ki,

Onun bile

Sığınacağı bir yer var

Işık koşsun dursun dört bir yanda

Işığın bir de sönmesi var

Karanlık sabır, karanlık cefâ

Son gelince bir tek o var

İşte bundandır ki,

Ne yaşandıysa kendime saklar giderim

Sırtıma basıp yükselen dünyayı değil

Göğsüme basıp yükselen selviyi özlerim