Mor Külah

ö l ü y a p r a k l a r ı n k i r l i e l l e r i

yazılan son satır

gizli bir iz

f ı r s a t

avuçlarına dökülenlerle sınırlı

soru işareti bile sorgulayamaz acımı

g ö k, bahar sarısı

deniz dalgalı

ö m ü r, balığın şişkin karnında

kız sallanır durur uzakta

mendili başımdan geçer anlatamaz sancıyı

masum masum

parmaklarımın gönlü bulutlanır

görünmez olur ufuklar

bendeki a ş k

tufanın orta yerinde bağırır çığlık atar

dinlenemez kırmızı nar

mor külahlara sarılı dondurmanın meyvesinden

ılık nehirler akar

z a m i r

senin yerine asla geçemez

ki senin yerin asla dolamaz

yenileri biraz mutluluk verse bile

t ö v b e

köşe başını dönünce

ancak kendisine yer bulur

günahkar beden

saf ruhu yavaşça savurur

k ü l l e r

aşağı sokağın soba küllerine eklenir

griler etrafta

cadde sorgularda yaşlanır

yeşil yeşil üstüne eklenince

benim duam kabul olmaz

kesme işareti ile kesilince en başından hayatım

illa bir aksilik olur

ve k e n d i m, kendimin intihar mektubunu bulurum

b u b a y a t n u m a r a l a r

boyattığım duvarlara kazılı dururken

inandığım

uğruna okuduklarımı yaktığım

buzdan yapılmış sandalım

alır götürür

bitmekle bitmemek arasında gidip gelen içimi

k a ç m e v s i m

yaza gelmek için can atar

oysa ki

benim hüznüm hep sonbaharda

öylece durur eylülün kollarında

d i ğ e r ü ç m e v s i m

olduğu yerde güzelleşir

kış beyaza vurulduğunda

ilkbahar çiçeğe sarıldığında

sonbahar sarılıklara aşık olduğunda

ki ancak o anlarda

benim senim canlanır

ancak o anlarda canı hatırlanır...

06.09.13