Mor Topraklar Çöktü Üzerime

Seni anarken yine

Mor topraklar çöktü üzerime

İsmin her geldiğinde dilime

Nefesim kesildi

Düştüm sensiz derinliğe...

Ah bir unutabilsem,

Hayalini zihnimden silebilsem

Bir daha anmamak üzere

Seni arzın yedi kat altına gömsem.

Ama nafile,

Kalbimin en unutulmuş köşesine

Seni bırakıp semtini terk edemedikten sonra,

Yine, her sabah ılık rüzgarlarla nefesini duyacağım

Yine, her gece karanlığı senle boğacağım

Yine, uykuya daldığımda senle uyanacağım

Yine, toprak mor,

Gök siyah,

Deniz kızıl olacak her seni andığımda...

Nasıl bir aşkmış bu anlayamadım

Tutkuyla bağlandım ayrılamadım

Ardından ağladım

Unutamadım

Gayrı başkasına sevdalanamadım...

Yalnız benliğim değil, ruhumda esir

Etmiyor ne söylesem kendime tesir

Silmeye, unutmaya uğraştım

Her çabamda dibe doğru kaydım.

İçimde oluşan senli çukurlar

Bana oldu geçilmez handikaplar

Ne yana kaçsam

Çıkmaz sokaklar

Dur bilmez senli nöbetler

Gecelerimde çekilmez çileler

Sabahı bekliyor bu kanlı gözler...

Ne zaman biter bu sancılı süreç

Bilemiyorum belki de bitirecek beni

Kara bulut gibi üzerimde dolaşan ah'ın er geç...

Ruhumu sarmalamış

Damarlarıma zehir salmış

Gözlerimde başlayan çöküntü

Yavaş ve ısrarlı şekilde

Zapt ediyor tüm bedenimi

Kemiriyor beynimdeki sensiz hücreleri

Tüm zerrelerime ismin kazınıyor

Teslim alıyor nefesin nefesimi

İşitmez oluyorum sesinden gayrı sesi

Pes ediyorum, bıraktım artık sana kendimi...

Al ne yapıyorsan yap

Çürümüş hazan yapraklarının arasına kat,

Bir deli fırtınayı

Koynunda taşıyan yağmur damlalarının

Meydana getirdiği toprağın çamur halini

Ört üzerime,

Ve göm ismimizin yazılı olduğu manolya ağacının dibine

Belki o zaman diner bu senli çile...

01-12-2011