Moşe

karanlık sokakta bıçaklanan adama ağlar gibi durup durup sana ağlıyorum

sensiz nasıl güleceğimi bilmiyorum

nasıl büyüyeceğimi, nasıl yürüyeceğimi, nasıl uyuyacağımı ve nasıl öleceğimi

birbirine karışıyor adımlarım

düşe kalka eskiyor dizlerim

yığılıp kalıyorum kapının arkasında

dişlerim birbirine sarılıyor

durup durup sana ağlıyorum moşe

bir gün birbirimizi bir yerlerde unutursak

"beni bul ve benimle yeniden tanış" diyen dilimi afetmiyorum

derin kesiyorum tırnaklarımı

saçlarım dökülüyor ayaklarıma

dudaklarımda bir orman yanıyor

kar yağıyor ellerime

ellerim soğuk

çamaşır suyu dökülmüş mavi gömleğinin cebine bırakıyorum çoğalan gözlerimi

manikdepresif kahkahalarla sana ağlıyorum moşe

kuşların kanadı kırılıyor arka bahçede

ağaçları kesiyorlar

çocuklar hiç durmadan ağlıyor

sokak anonsu yapıyor delinin teki

"dudaklarını bir kez daha öpmeden öleceğimi söylemesin hiç kimse"

gürültülü kokan çöp tenekesini karıştırıyor kediler

ben ağlamak için yürüyorum

bavulunu toplayan ellerine sövüyorum

içimdeki şarkı susar mı yürüsem kanayan nehirlere

durup yürüyüp sana ağlıyorum moşe

gösterimden kalktı birlikte gideceğimiz film

tiyatro sahneleri yağmalandı

parklarda kötü adamlar yaşıyor

topuklu kadınların ayak sesleriyle düet yapıyor köpekler

ben şehirden geçiyorum şehir benden

hüznüm büyüyor gece büyüyor herkes biliyor

bilmiyorsun büyüdüğümü

bayram telaşı sesimin fezada biriktiğini

gündem tartışmalarında nasıl da masaya yumruk vurduğumu

büyüdüm ben bilmiyorsun

bilmiyorsun aralıksız yağan gözlerimin organlarımı boğduğunu

durmaksızın sana ağlıyorum moşe

evet

sırtını sıvazlarken soğuk duvar

dudaklarını bir çocuk gibi büzüştürüp ağlayan küçük kadın benim

...

Aslı gibidir/