Mücerret

Islak bir akşamın paslı eşiğinde durdum

Gölgem, duvara çivilenmiş bir kuştu

Adımı fısıldayan taş merdivenlere değil

Çürük bir pencere pervazına konmuştu

Mevsim takvimden düştü,

Saatler küf bağladı

Penceremde mor bir rüzgâr

Ölü yaprakların nabzını saydı

Çatlak lambalar altında

Kemiklerimle konuştum uzun uzun

Duvar aralarına sinmiş

Yarım kalmış dualarla

Rüyalarımda paslı bir merdiven

Göğe değil, iner içime

Her basamakta bir gölge ve gıcırtısı

Adımı yanlış telaffuz eder attığım her adımı

Ay, mor bir yara gibi

Göğsümde açıldı

Kanamadı

Ama hiç kapanmadı

Gölgesiz bir mezarlıkta

Kendi adımı kazıdım toprağa

Arkamda bıraktığım karanlık

Beni özleyecek.