Müebbet

seni uçsuz bucaksız karanlıklarda tanıdım

isyanların duvarlarımızı yalıyordu

kimbilir kaç linç görmüş

kaç ben sökülmüştü omurgalarından

ve bir şair geçti ansızın

zincirlerinden

telaşlı avlusunda yıkandı ellerin

tapınmaksızın

uzuyordu müebbet

inadına suskun gözlerin

anladım

bana yorgunsun

sen dostum

sen artık Sinop'sun...