Mühürlü Kapılar

Değişmek istenen iklimlerde

eski bir rüzgâr eser içimizde;

yenilenmek, bir yüke dönüşür

ve biz, soyunamayız.

Uzanan o şefkatli ellerde

eski bir yara sızlar derinde;

sığınmak, bir borca dönüşür

ve biz, yaslanamayız.

Sözlerin bittiği o eşiklerde

ağır bir mühür vurulur dilimize;

haykırmak, bir yangına dönüşür

ve biz, susamayız.

Hepsi aynı prangadan beslenir:

geçmişin gölgesi.

O gölge ki,

insanı kendi yarınından eden

en sessiz tutsaktır.