Mum Kafesli Kadın
karanlığı aydınlatma çabası değil
elimdeki
karanlığa damlatılan sıcak bir düş
damlası hayalimdeki
eğilince kolum,elim
aydınlanır,birazcık gövdem
damlaları tüketme sevdası bu bendeki
biri bittikçe öbürüne başlarım
bilirim bendeki bitmeyen bu hevesi
bildiğim halde kısır döngüden
kaçamıyorum
tavanımda gölge yok ve sessizlik
sadece beynimde
tenimden ısırık almaya başlayacak
birazdan sıcaklık
sonra kaskatı kesilecek,derimi
tahribata uğratacak
bana denk getirebildiği yerlerimden
sıkıca sarılacak
yandıkça eriyen,eridikçe
azalan,damladıkça beni tamamlayan
ruhumun dumansız solgun
ışığı...koynuma alsam,yakar mısın beni?
bağrımda binlerce iz oluştu hayali
ellerinden
sen,bilmem kaç bin yıllık el
değmemiş mağaramın içinde gezinirken
şimdi başını eğ;yak
yatağı,döşeği,evi,mahalleyi,gezegeni...
ben uzaklarda olacağım,sen birikmiş
damlacıklar bütünü olacaksın
seni kavradığım halinle değil
de,parça parça benliğime işleyişinden seveceğim