Münzevi Kalpler İçinde

Yenildik duy bizi artık

ey dünyanın sahte yanının sahibi

zamansız ve mekansızların

bir zaman öncesiydik eskidik

kim ki düzensiz orduların

sahte imparatorlarına

bir kuru ekmek biraz şarap için

teslim oluyorsa baba çıksın

yaşamak delicesine delirircesine

sürüklenip gidiyorken memlekette

sevgi kırıntıları içinde

parçalandık dilim dilim

ayrılığın lehçesiyle

ve vardır mutlak

sorunsuz sandığımız her işte

kalbimizi yaralayanlar

ağır aksak hatıralarıyla

günü güne bağlarken

ciğerimizi dağlayanlar

çocukluğumuzdan kalma

pembe fistanlı kadınlar

zilleriyle döne döne

civelek bir şarkının içinden

çıkıp geliverseler de

güldüremezler yüzümüzü

iki duble rakı kadar

artık haince bir itirazla

dermansız dizlerimizin ağrısına

güllerin kokusuna ve dahi

unutulmaz sandığımız her anın unutulduğuna

şahidiz ey sevdiğim en sevgilim

bizi kurtaracak kimseler de kalmadı

durduğumuz yerde durduracaklar da madem

gidelim usul usul gidilmesi gereken yerlere

yağmur anlık ve fırtına şiddetinde

binlerce kez intizarlarla yağıyorken

toprak yağmura doymadan henüz

çamurlaştıkça çamurlaşıyorken

kim duyabilir ki sesimizi

Şahtık şahbaz olduk sonunda

bir ömrü bitirirken aldırma Can cazım

infak ettiklerimiz hep mutluluktan

oysa bizim payımıza düşen hüznün

Kerbelasında kurumuş dudaklarımızın ahını

alacaklarını bile bile öpen bahtsızlardan da

uzun zamandır haber yok artık

hey hat manasına vurulmuş bir söz gibi

uyur uyanık yazarım seni aksak makamlı notalarla

geçtiğimiz yerlerde kalan o tek tük

izlerimizin hatırına unutma bizi emi

unutma ki cennetin de cehennemin de

kapısında bekleyen bir kalbim var senin içinde