Mutlu Sonla Bitsin En Son Sahne
Şimdi renga reng çiçekler açtı gönlümün baharında
gülüşüme gün doğardı sana bakan gözlerimle
yürüdüm yar yürüdüm düşüme acıyan gülüşünle
şimdi bak ne haldeyım
ilkimin ilkbaharına bakan cevherim
tutkunu sararken denize açılan gönül deryası
kaptanı var adı yok olan kıyıda bekleyenimsin
açan çiçeklerin gözünde
solan yaprakların üzerine savrulan seher yeli
uzaktan yüzdüğüm sularda divaneyim ben
şimdi seni öpmek yoktu her bakışında
dorukta damla damla yağan gözyaşım oldun
şimdi güneş gibi doğ ısıt beni sıcaklığınla
içim senle doluyor
kavrulan yüzümü aydınlat ışığınla
hasretine bırakma sen kaldıkça kaldın bir köşede
şimdi özledim çokça yağmurlu bir Nisan gecesinde
ve yarım kalan öpücüklerim tek ayak üzerine yürüyen aşkın yamalarına
bırakma be güzelim gel geleceksen kırmızı şalvarınla maviye büründe gel
şimdi gözlerinden öpesim yok gayrısı hasretlik kar bilinse de
ölüm değil ayrılık bizimkısı acı çekiyor yürek sularına bakan ışığınla gel
aydınlat yüzümün karası hüzünleri sana tutkulu gülüşüm olsun
be güzelim beni yakan gözlerden yansıyan sıcaklığınla ısıt
gayrısı yok emelime vur sar beni sarmaşık otlar gibi yanayım ateşinle
o gülüşünle
o bakışın derin denizler kadar uzaklardan bir türkü söyle içimdeki sulardan
içinde umuda kol kanat yollardan savrulda gel
hadi konuş o gemi kıyıya dayandı yürek yalınayak yollardan
bak sulara doğru maviliklere sonlanan umudu anlat
gülümsüyor gözlerim seni sayıklıyor şimdi her anım senle
ilkbaharım oldun olası aç gözlerindeki tutkuyu
aç gözlerini bak yürek g/özüme geç kalınsa da
bu en son emelim sana kavuşan gözlerim olsun
mutlu sonla bitsin en son sahne ikimizin gülüşleriyle
17*03*13K*t*r*ş*