Mutlu Yalnız Ev

Geceydi

Ve sokulmuştu

Odamın penceresinden içeri, gerçek dünya;

Yıllar sonra ilk kez açık görüşe çıkmışçasına

Sarılıp sahiplendim bu parmaklıklı gerçekliği

Ve azad oldu

Göğsüme çöken enkazın zedeleri;

Bir kaç dolu dolu ağlamaklı gözyaşı

Ama ne yazık ki hafifletemediler verdiği ızdırabı;

Yarı gerçek dünyamın acı gerçek yangın sonralarının.

Yalnızca suları çıktı.

Geceydi

Ve kapanmıştı

Mutlu insanların mutlu evlerinin mutlu ışıkları

Uyumuştu herkes, hariç birisi

Ki o sonsuzla aramdaki ince çizgiyi muhafaza etmekle görevli

Uykusuzluk nöbeti

Derken sigarama ateş uzattı

Mutlu insanların mutlu evlerinin en yalnızı;

Hala yanıyordu ışığı

Kim bilir?

Belki de koku çıksın diye açık bırakılmıştı.

İçimdeki pimi çekilmiş bombanın

İliklerime sızan zehri

Dönüşebilmek için ?sıvı haline'

Bu ışığı dönüştürüverdi bir sebebe

Ve sordum:

Kim biliyordu?

Bu ev içindekilerle ne kadar mutluydu?

Ya içindekiler bu evde ne kadar huzurluydu?

Ve ne zamandır....

Bu mutlu yalnız evin

İçi kimleri yakmıştı

Bilmedim, bilemezdim, lakin;

Dışı kavurmuştu beni.

Yalnızdı belki

Ama belli ki ışığı hala yanabilecek denli

Mutlu idi.

2008