Müttehit Şiir Söylencesi

" Kuru ve çıplak dallar arasından ayın en dolu'n haline baktın mı? Gördün mü ayın yüreğindeki kırıkları, o çizgi dal nakışlarında? Anlamak lazım mı o anda kendini, sonra yoklamak yüreğini?

Çay olmalı mı bu sohbette bilmiyorum... Her yalnızlığın demli yanı değildir, değil mi? Birkaç bardaklık sözcük, bardağı taşırmadıkça...

Şimdi ne yapmalı bilmem, asırlardan gelen vebalı hastalıkları da ardına saklayan kimsesizlikleri?

Cüzzamlı bir gecedir hem laf olsun diye suç! Yoksa kime kara çalınabilir ki gecenin bu kör saatinde? "

Emre Özyol

Zemheri atlasında kırağı düşmüş bir avuç toprak

Ve gölgesinde su yürütülen o zaman kaybından sonra

Çalı çırpı ateşinde huzuru aramaktı hayat

Yırtıp gecenin muttasıl zifirini

Meşum vakitlere uyanmaktı asıl suç

Ve her cellat önce kendinden başlardı kan dökmeye

Cerahat nefesiyle

Çocuklar düşerdi henüz lekesiz

Pak alınlarıyla

Günah peydalanan bir geceden sabaha

Sehven

Ya da

Kimliksiz

Sonra aşk

S/onsuz bir yaraydı

Gülüşümde bir infial

Ağlayışımda keder teşhiriyle

İspinozları tehcirdi uzak iklimlere

Genzine ihanet kaçardı hep

Hep bir neşter taşırdı elleriyle o masum dokunuşlarıma

Uyak düştüğüm sevgilinin bivefa ahvalinde

Salahı imkansız

Ölümü apansız kalırdım

Kirlenirdi tin

Kimseye çalınmayan kara, münferit susuşlarıma yakıştırıldığında

Nigahımın, busegahım olduğunu hatırlayan yağmur

Her vahamet sonrası inayetiyle dökülürken kirpiğime

Yıkanırdı tün

Layemut acılar silsilesinde

Mültevi bir kalemin mülteci ümitleri yazmak hevesiyle şiire koşması

Layecuz bir eylem olur

Unutulurdu gün

(bir bardak kadim çay ve dolun'ay yalnızlığı)