Müzisyenin Tuvalidir Hava

Durgun bir renksizlik duydum o sabah

Hakimdim yalnızlığa,

Doygunluğun silsileleriydi beni mahveden

Ve acıtan ruhumu.

Keyfine düşkün hortlaklar tünemişti o sabah başıma

Gözlerinde inkisar dolu bir ifade

Kaçtır ulanmamışlardı belli ki sevgiye

Olduklarından mahcup görünmeleri bundandı

Kaçmaları gözbebeklerimin aksinden.

Ve susmaları, ikide bir.

Kendi kimliğinden korkan adamlar da vardı o sabah

Tabiri caizse, korkaklardı.

Kalemlerine değen kaçmışlıklarını saklayamazlardı

Yadsıyorlardı duyumsadıklarını

Gelip geçici rastlaşmaların kurbanıydı her biri

Hallerinin dumanlı grileri

Ve sessiz fedaileri kadınların.

Köhne boşluklar dizi dizi sıralıydı ruhlara

Adım atsam, bir yalnıza denk geliyordum.

Gücenik ifadelerle dolup taşıyordu yüzler

Tertemiz, loş ve kederli..

Yalnızca isteyen var yazılıyordu hayata o sabah

Güneş yalnızca ve yalnızca görmek isteyene doğuyordu

Nar alacası pişmanlıklar birer birer peydah oluyordu

Küskün imalar yakıştırıyordu kuşlara.

Elleri boşlukta bir adam,

Ağlamakla gülmek arasında bocalıyordu.

Ruhunda acı barındıran herkes uyanıktı o sabah,

Aşka körleşmiş olmaları bundandı,

Ve küf kokmaları ikide bir.

Tüy gibi hafifti zihnim o sabah

Tonları dengelenmemiş kadınlar kadar soluktu.

Hafıza denen o sarmal yoğunluk kaybolmuştu içimde

Ömrümü eksik duyumsayışım bundandı

Ellerimden soğuk rüzgarlar taşması

Ve safran sarı ağlayışım, durmadan..

İrikıyım bir yalnızlık duydum o sabah

Aşinaydım karanlığa.

Sessizliğin çığlığıydı beni kahreden

Ve ürperten yüreğimi,

İkide bir..

Ocak//2015