Naftalin Kokulu Kitap
Kollarımın arasına alıyorum melek gibi.
Sımsıkı sarıyorum.
Bir bebek gibi,
Öpüp öpüp kokluyorum.
İki gözlü bir raf yaptırdım.
Saklıyorum.
Çocuklar yırtarlar.
Yaşlılar elinden düşürür.
Gençlerin başında kavak yeli,
Üzerine çay, kahve dökerler diye sakınıyorum.
Şiir yazamayanlar var.
Emek hırsızları var.
Çaldılar mı yoksa.
Yerinde duruyor mu diye.
Ara sıra yokluyorum.
Şiirlerin adına.
Dizelerin manalarına laf söyletmiyorum.
Üzerine toz kondurmuyorum.
Sararıp solmasın.
Böceklere yem olmasın diye.
Her gün naftalinliyorum.
Adaşlarımı.
Arkadaşlarımı.
Sırdaşlarımı çağırıp.
A y r ı l ı k.
H ü z ü n.
Ö l ü m.
Ve a ş k şiirlerimle ağırlayıp,
Ne naz edip,
Ne ayıp deyip,
Aheste aheste okuyorum.
Kimilerinin kalbine aşkı dokuyorum.
Kimilerine dizelerimle dokunuyorum.
Kimileri bu şiirlerimle kahrolacak.
Mahvolacak.
Ağlayacak diye.
Çok hem de çok korkuyorum.
Çoğunun iyileşiyor gönül yarası.
Çocuğun babası şehit,
Ağlatıyor karısını, anasını, babasını.
Kiminin kanıyor yüreği.
Kiminin de sızlıyor burnunun direği.
Kitabım, kitabım canım kitabım.
Ne güzel de duruyor kapak resmim.
Kitabım, kitabım canım kitabım.
Ne güzel de okunuyor şair ismim.
Sevenler sevilenler ?' aşk ?' şiirlerine.
İçenler, terk edilenler ?' ayrılık ?' şiirlerine.
Gurbetçiler, hasretlik çekenler ?' özlem ?' ?' memleket ?' şiirlerine muhtaç.
İşte sana ?' Duyguların Adresi ?' naftalin kokulu bir kitap.
Yüreğine, gönlüne edecek hitap.
Çevir sayfalarını birer birer aç.
Satır satır, hece hece.
Gündüz gece.
Sende şiirler oku.
Etrafına yayılsın naftalin bir koku.