Naftalin Kok/usu

kanırttıkça etleri ardı kırmızı

kalktıkça küller yeniden alevlenen

ışık vurgunu alaca

ağız sus kuyusu

çıkardıkça gün yüzüne

buruşuk hatıra içinde

sözlerim naftalin kokar

ağzımı her açtığımda

yıkıldı bir bir

çocukları kadar yaşlı sokak

katman katman birikti

kar yağdı mevsimi uyuttum

yağdı tavasında kar yer kürenin

ahdimi unuttum

molozlar üzerinde dökük tavanı

üç katlı kaidesi kerpiç binanın

çerçevesinde çocuklar

yanakları al

eskimez oyunlar

kar oradan hiç gitmez

sırtlarında yük büyümek ağır

kaldırımdan ibaret şehir

nereye gider kapılar ?

gölgesine basılıp

arkasında postal izi

gece kondu da yıkım

yakıcı içe akan sıvı

şiir başlar ağıt yakılır

bağır kızarır üstüne

eritir içimde ki burukluğu

saygı duruşu altında

saçaklarda rüya besliyor zaman

yakalanıyoruz

nerde kaldı büyümek!

küskün nabız atıyor

nazlı güzel günlerin

sayıklamalarda olmasa

hayattayız diyemiyoruz

naftalin kokusu ardından