Nayino - 2

dağlar nayino

bu dağlar bizim

doruklarında başıboş rüzgâr

dudaklarında yaralı çığlık

bu keskin ağıt bizim

bizim dua yılgını eller

umuda aralık pencerelerde parçalanmış

bu düşler bizim

oysa savaşsız-silahsız

kurşun askerleri olmalıydı çocukların

öbek öbek güvercinler havalanmalıydı

kına kokan gelinlerin türkülerinde

anaların gamzeleri gül açmalıydı

kucakları yediveren

yeşili katledilmemiş bir koy nayino

kumsalın koynunda uyuyan bir deniz

berrak... mavi... temiz...

dalgası sen

köpüğü ben

umutları biz

ve kar beyazı bulutları olmalı

mecnun'dan daha mecnun

leyla'dan daha vurgun

elleri yar

bakışları uçurum

kükreyişi tanrısal ıslık

gözlerim yusuf'un kör kuyusu nayino

nereye baksam züleyha

hangi yana dönsem ihanet saplanıyor tenime

karbonmonoksit soluyan gecelerde

siyanür sızan uykulardan uyanıyorum

zehir kusuyor akrep günüme

saati dövüyor yelkovan

üstüm başım kırık an

bir tarih yıkılıyor üstüme

altından kalkamadığım ömür

say ki ateşe verilmiş orman

devrilmiş bir ağacım gölgesizliğime

dalım budağım zifiri isyan

militan bir şiir düşüyor sabahın körüne

yel değirmenlerine saldırıyor enez imgeler

çürük nefesini düğümlere üfürüyor büyücü

satılık ruhlar bedesteninde pazarlıktayken şeytan

masumiyetin kanı sıçrıyor kırık ayna yüzüne

biz nerede bıraktık umudun elini

neden taş kesildik taşa çalan yüreklerde

nerede yitirdik irem düşlerimizi

kim bulur bizi bunca kadavra arasında

fesleğen açıyor ölüm

ayaklarımızın altında

bir ülke

onlarca şehir

binlerce kasaba

sokaklarında terkedilmemiş çocuk gülüşleri

bahçeler dolusu hercai sevinçleri

kurşun geçirmeyen bir dünya olmalı

tanrıların düşlerinde unutulmuş...

-bakışların neden sisli nayino-

20 aralık 2011 braunschweig