Ne Fırtınalar Yıkar Beni Ne de Sensizlik Yakar Beni

bazen insan akıp gitmek ister belli olmayan yere

gitmek istersin ama her tafar dağ tepe dere

kapılmışın artık o rüzgara savurdu mu seni bir kere

ne fırtınalar yıkar beni ne de sensizlik yakar beni

benim kitabım insanı sev diye başlar incitmeden

bunu yapan bizleriz dert verip derman çektiren ve sevmeden

hayata kızıp neden bu kadar öfkelenip sevgi vermeden

ne fırtınalar yıkar beni ne de sensizlik yakar beni

insanlar hep mutlu olsa bir birlerini sevip saysa

kime diyeceksin ki sen, hem kim seninle varsa

işte o zaman bağırarak o benim biricik aşkımsa

ne fırtınalar yıkar beni ne de sensizlik yakar beni

hani derler ya ' sevebilme ihtimalini sevdim '

ama nafile hep boş hayallerle sana aşkım canım derdim

sevebilen olsaydı beni bir canım var onu da seve seve verirdim

ne fırtınalar yıkar beni ne de sensizlik yakar beni