Ne Güzel Sevmek Seni

önce hasreti vade vade yüreğimizi parçalayan ayrılıklar

sonra sıcak güneşlere özlem yerleşmişti hayatımıza,

oy "fikrimden geceler" beni,

bir eski zaman türküsü dolanıyor sevdalı başımda,

dün karlar altında,

bugün kızıl karanfillerin koskusunda,

ne güzel sevmek seni...

sensiz üşümek nasıl utandırırsa beni bu coğrafyada,

sevgili,

olmadığında sen hep

o kadar kırılgan ki penceremde güneşin ışık demetleri,

ne güzel sevmek seni...

...

sensizliğin prangası,

sessizliğin işkencesi,

yalnızlığın sorgusu

ve yağmur

ve gece

üzerime üzerime gelirken eli kanlı,

karanlık iki yüzü keskin bir hançer gibi

kırarak kaburgamı

yüreğime saplandı...

dayanamadım insansızlığa,

ışıksızlığa,

deniz üstü şavkına yalvar yakardım ayın

ışık biraz

"biraz daha ışık"

kara bulutların şubesiydi

ve mecburi istikametiydi sırtım

sisli şehirdim

ölüm rengi dumanım

kara... kara...

ben vurulmuş bir kenttim

ölüsü kayıp bir ülkede,

yargılı infazları,

yargısız infazları,

kan kurusu ve gül kurusuyla...

savaştan çıkmıştım yıllar önce,

daha enkazları yerde duran evleri,

doğmamış bebekleri,

mezarsız ölüleriyle,

bulutlu,

ışıksız ve insansız bir kenttim

yaprakları tozlu ağaçlarım vardı içimdeki ormanda

ve isyanda bir halktın sen,

göç ettin bir sabah koynuma benim,

çocuk sesleri ve tren gürültüsü uyandırdı beni

ölüm döşeği kuru toprağın üzerinden,

son nefesim ayazda buhar buhar silinmek üzereydi ki,

sen bir halktın,

geldin toprağıma bayrağınla,

kızların ve delikanlılarınla,

tarla sürüldü,

ekin ekildi,

tohum çatladı,

yağmurlarla yıkandı

toprağım,

ağaçlarım,

saçlarım...

isyanda bir halktın sen

ben vurulmuş bir kent

sen çıkageldin sevgilim

ne de hoş geldin

yarın sabah erkenden kalkıp türkü söyleyelim seninle

ne güzel sevmek seni...