Ne Menem Şey

kara kışlardan geçit yokken yüreğime

ne menem şey

baharı çağıran edalı kuş sesleri ile uyanmak

ittim elimin tersiyle

yılışık rüzgarla, cilveleşen tülü

ne gerek

pencerelerde bile aşüftelik tencere dolusu iken

yükseklik korkusuna

en iyisi

bakalım kara toprağın dibine dibine

ürkek ışıklar kırıldıkça gözlerimde tel tel

irtifa kaybediyorum .....

muştucu kelebekler

bugün anlaşılan her şey telef

güneşle ,bulutların kavgasından

örselemiş gök/ yüzü eğildi kulağıma

ve dedi ki:

konuyu biliyorum o iş yaş

kime söylesem omuz yükümü

yüklenmiyorlar

karasevdanın sevdası gitmiş karasını

şehrin en ücra köşesindeki

yokuş yukarı baba evi

iç acılarımın depremine yenik düşmüş

sızım sızlıyor tahta iskeleti

anam babam söyleyin

kim çekecek çivisi çıkmış dünyanın kahrını

ne tuhaf değil mi c/ancağızım

vedaya sarılan baharın bu soğuk sabahında

canı terk ertesinde

gönüle

dolu yağacakmış

desene bu yazda renksiz kalacak

yine hayatımız