Ne Olur

Bir nefes

Son bir nefes çoğaltacak acılarımı.

Son bir gayret kalemimin ucunda.

Nolur dokunma.

İşte günışığı çekip gidiyor

Siyah bir örtü bırakarak üzerime.

Rüzgar hiç dokunmadan yüzüme,

savuruyor.

Gözlerime tuzlu dalgalar bırakırcasına

bir yağmur,

Şiddetleniyor.

O hiç yazdıklarımda olmak istemedi.

Ben de

satırlarımın arasında bir mezar kazdım o’na.

Şimdi

bütün şiirlerimde yaşayan bir ölüdür

sevgili.

Bulutlar yaralarını dökerken bu şehre

İnsanlar çıkmaz sokaklara dönüşmekte.

Ben

Bir ünlemle

kanayan şiirlere sığınıyorum yine.

‘’Ağacını yanında taşı’’derdi annem.

Sonra ‘’Kimse sana gölgesini vermez sebepsiz yere ‘’

diye eklerdi babam.

Bu yüzden yeşillensem de,

sararıp dökülsem de yaprak yaprak

her güz sabahı.

Dört mevsim yetmeyi öğrendim kendi kendime.

Kimseler

ağlamasın istedim sayrı yalnızlığıma.

Zafer diye diye biriktirdiğim yenilgilerime sarıldım ben de.

Kalabalıklara karıştım

ceplerimde yalnızlıklarımla.

Kor ateşlerde yürüdüm en acıyan halimle.

Düşlerini kaybeden bir çocuk gibi baktım gökyüzüne.

Kuşlar mı yaralıydı,

ben mi mahzundum kızıla çalan akşamüstleri ,

anlayamadım.

Bir avuç toprak kurtardı tepeden tırnağa bedenimi.

Öpüyordu beni

alnımın tam ortasından bir ecel

en soğuk haliyle.

O ise durmadan beni öldürüyordu.

Sanki başka bir hayatım varmış gibi.

Yazma diyorum bazen kendi kendime.

Şimdi

O’nu çıkarırsam mısraların arasından

ne kalır ki benden geriye.

Her gideni küfürlerle uğurladım.

Ve

hep ilk giden o oluyordu en acıtan haliyle.