Nebahat

kaç hoyrat çelişkide zaman

kaç dökülen gülün yaprağı kırık saksıda

döküntüler arasında uçarı kelebek

kafesin içinde mavi kanarya

uçup gitmemiş hayali tutup kolundan

havalanmak bilmediğin diyarlara

dünyam sendin hani Nebahat?

gitmeseydin

gittin

ve

soldu maviliği göğün

kendi içinde kayıp bu can

(şiirin hikayesi)

sevda yükünde dem tutar karanlık

gözlerin nöbet yeridir oysa aşk

ben sen de kalıyorum bu aralık...

akşamda ayaklarıma dolanan burukluk

kaçmak kurtulmaksa sevgiliden

hep dolu içimdeki sokaklar

hangi iklimin kederi düştü bilmem gölgeye

serinlikte bahar vakti

tiz bir çığlıktır hayal dediğim şimdi

söylenen yalanlar geleceğin enkazı

sana bakmak kendinden kopmaktır ya

kaybolurum satır arasında sığamam kağıda

oysa

senli bir hayali sırtlayıp şöyle

bir kumsalda belkide

veya

kışın ayazında acemice

kuru soğuk yalarken tenimi

kavuşmak vardı tamda şu anda

avaz avaza yenilmek seninle aşka

ah Nebahat!

ormanda sıkışıp kalan ıhlamur ağacı gibi

deli dolu tayın dört nala koşması gibi

çığlık çığlığa

bozkırda yalnız

eski bir düşün önünde tek başına

alevleri sırtlayan rüzgarı içerken gözlerin

şimşeğin dilinden aşırır kelamı dudakların

saklanacak yeri olmayan zindandır bilirim gözlerin

bundandır sen diye çarpması sol yanımın

ki;

bundandır haziranda ölüşü bir adamın

kaçmak kalmanın yarısıymış anladım Nebahat

yok yere debelenir sözler

sustukça az daha gömülür kelimeler

uzaklaştıkça

pusların arasında kaybolur kırmızı rujlu kadın

az daha kal desem

rol kesen şuh kadın sahnede

ne yakışırdı her şey sana be Nebahat!

bilirim...

lepiska saçlarında güneşin ışıkları oynaşırdı

akşama çalan kızıllığında göğün

çıplak bir venüs kaybolurdu da

arardım o mucizeyi

anlamazdım çoktan esir olan yüreğin çektiğini

yedi veren gülleri açardı teninde

bir gamzenin çukurunda ne gülüşler doğardı

serde gençliğim

deli doluluğum

soluksuz kalışım

ah Nebahat!

ve lakin;

Nebahat de kabahatti

ah delikanlılığım!

şimdi

bu ören yerinde

kendini doyurmayan düşlerin şehrinde daraltma dır ettiğin

sonrası...

ayılma sız sarhoşluğum

zincirsiz esareti yüreğimin

-dünsüz bir yarın düşlemek olmazdı diye

geçmişe yönelişi sözlerimin-

acısı duyulmayan hüznün enginliğinde siperdir aşk

en kutsal mabedin mermerinde bekler bu yüzden sadakat

yine de aşık olur

yine de severim Nebahat

ah yar!

aşk ezelse ellerinde

ecele secde ederim gözlerinde...

Ahmet Ormancı hocama en derin saygımla, teşekkürler...