Nedamet

Ben; bu hayat yolunda bahta kırgın çilekeş

Yürürken ağır aksak, gayemi unutmuşum;

Yüreğimi bir açsam zifiri geceye eş

Ruhumu bir yokluğun varında uyutmuşum;

Bahtın yükü mü'min'e gam değilmiş, bilmedim

İmanım dimdik derken, tam eğilmiş bilmedim.

Sırça saraydır sandım, bu köhnemiş yapıyı

Nefis denen bilgenin cehaletine kandım,

Kapı kapı gezerken; boş geçtim bir kapıyı

Okyanusun önünde damlalara aldandım;

Ben kendimi sanırken her gün yenilen varlık

Et - kemikten öteymiş, sürgün denilen varlık.

Yürek hoş olmayınca, lisan hiç hakkı der mi?

Çırpındıkça zulmetin bataklığına battım,

Kargaya mesken olan gönül, bülbül ister mi?

Günüm, günümü tutmaz ben kendime tezattım;

Kul dünyadan giderken yalın yürür, unuttum

Seccadeden uzakta alın çürür, unuttum.

Beden denen kafeste tutsaktır hürriyetim

İçimi zindan eden, dışımdaki özgürlük;

Tamahlık oltasına takılır her niyetim

Bin misli mükâfattan kaçmak, düpedüz körlük;

Büyüğün oyuncağı, büyük metamdı benim

Şimdi çekemediğim bu yük, hatamdı benim.

Mânâyı kaybetmişim madde denen kabukta

Meğer her yolcu gibi, ben de bir fasılmışım

Dev görünen gölgemin, aslı küçük bir nokta

Yaptığım maketlerin içine asılmışım;

Benliği benimsemek paye vermekse eğer,

Çalarım yerden yere, gaye ermekse eğer.

Bitmedi isteklerim koşup durdum sürekli,

Ne doymaz bir nefismiş, bu nasıl bir ihtiras

Kalemin yazmadığı olmaz imiş gerekli

Verdiğin seninleymiş, veremediğin miras;

İçimdeki seslere uzak duran ben oldum,

Yakalandığım faka, tuzak kuran ben oldum.

Şimdi bu nedametim geçen ömre çare mi?

Aldığım her nefesten iğreniyor isem de;

Kaplamışken gözümü şatafatın veremi

Temizliği taşırken sadece elbisemde;

'Sen'den umut kesene yine düşmanım bugün,

Yarınımı iyi et, düne pişmanım bugün.

29 OCAK 2013