Neden Ağlamaz Ölüler

I

Güneş geceyi yırtmaya kalkınca

Ölüler ayaklanır bu şehirde

Kefen giymiş sevdalar

Mezbalarda sergilenirken

Sıfatım yarin cüzdanında absürt bir resmi andırır

Yardım çığlıkları yankılanır odalarda

Fakat kalın kafaların içine bir türlü sızamaz aşk

Tövbeyle terkedilmiş kalem;

Şimdi burnu sızlatır çürümüş satırlarıyla

II

Anılar zamanla harmanlanıp savrulur

Aklımın kanalizasyonlarında çıkacakları yolda

Geç kalmış aydınlanma çöker gecelerime

Mazgallarımdan akarak tekrar başlar hayat

Betonlaşmış gözpınarlarımdan

Son bir umut düşer tenime

Seller sürükler kinimi

Ve aşka yer açılır yüreğimde

III

Şafağa karşı yakıp sigaramı

Bırakırım avuçlarımı sıkmayı

Cevabı ben kokan

Meçhule sararım.

Ne anlam taşıdığını bilir mi

Dizilirken dizeler

İnsan yaşamadan nasıl bilsin

Neden ağlamaz ölüler