Neden Aramadı Sevgiyi Kimse?
Kendimi ilk buluşum yol üzerinde
Yıllar önceki bir günde
Evren kadar büyük ve hafif
Özlemler taşıyordum içimde
Neden aramadı sevgiyi kimse?
Oysa hassastır sevgi
Kırılıp küser, özlenmeyince
Sorular gizlenir taptaze yürekte
Tomurcuk verdiği yerde; derinde
Ne kadar güzel başlıyor her şey
Ve kaosa gidiyor zaman içinde
Neden aramadı sevgiyi kimse?
Götürecekti kapısına kadar oysa
Elimizden tutan özlemler
Her şey tersini üretir;yitirdikçe
Cesaret yalanı,yalan şüpheyi
Şüphe aklı ve akıl gerçeği
Varlık dayanamaz boşluğa bir an
Özlemse yüreği bırakmaz darda
Büyüyen boşluğun çağrısına koşar da
Koştu yine;el ele aklı ördü şüpheyle
Korkuların,yalanların,ihanetin üstüne
Neden aramadı sevgiyi kimse?
Yüreğimi döküp avucuna sevginin
Başını ve sonunu aradım gerçeğin
Her şeyi her şeyi sorguladım
Seni öyle çok,öyle çok aradım
Şiirlerde,şarkılarda,kitaplarda
İnsanlarda,inançlarda,tanrılarda
Güven vermedi bulduklarım
Kayboldu girdabında yeni soruların
Gerçeğe varamadım içinde
Bulduğum tüm yanıtların
Başı sonu topu topu iki hece
Yalan bu dram veya gülmece
Yalan gündüz yalan gece
Anlamsız sürüp giden dönmece
Rüzgarlar suçladı aşkı günlerce
Soğuk öne çıktı sensiz perdelerde
Sarkıtlar yaptı gözyaşlarımdan
Kirpiklerimde astı yarına yaşamı
Düştü suya yapraklar sonra kuşlar
Neden diye hiç sormadılar
İsyana kaynıyordu içimde özlem
İmkansızı iste diyordu fısıltılar
Doğum ve ölüm gerçeği saklıyordu
Aşk hep vardı
Ve hep var olacaktı
Yol nerede biterse bitsin
Sevgiye varacaktı
Yazmasa da kitaplarda
Birinci kural;var olmaktı