Neden Susuyoruz

Susuyoruz..

Kırık aynalara sarılmış bedenimiz

Kendi kendimizle konuşuruz

Sıra gelmiyor başkalarına

Çok daireli

Az duygulu şehirler

Ah bir ben mi susuyorum!

Gözümden öpecek bir yer bırakın..

Caddeler genişliyor

Kentler büyüyor

Işıklar dağılıyor

Ellerimi tutacak bir dal bırakın

Yorgunuz,

Yorgun bir işçinin resmini çizemeyecek kadar

Trajik mektuplarımı hatırladım

Beyaz bir kağıt daha verin

Susuyoruz, her şey hayata benzer aslında

Senfoniler,

Şiirler,

Kurulu düzenler,

İllegal sabahlar...

Susuyoruz, yaralandığımız yerden

Saklanıyoruz, gözlerimizdeki ölü çocuklardan

Ve bu yüzden uyku haram...

Korkular saçıyoruz harflere

Ve devriliyor bütün iyi niyetli cümleler birer birer

İz bırakacak tenimiz yok toprağa

Çiçeklerin, alınma ihtimalini düşünün!

Zehir zemberek bir devran

Susmak,saklanmak

Oysa daha dün çocuktuk

Tel örgülerden korkmayan

Kaçan bir top için...

Elmacık kemiklerimiz belirgin ve adlarımızı sorardık birbirimize

Sanki birimiz oyunu bıraksa

Sokak bir cenaze olurdu

Susuyoruz,unutulmuş günahlar çin

Bin yıl geçse de ,bir sevaba tutunuruz

Biz böyle yılgın,

Biz böyle ölü ve diri..

Gülüyoruz

Otopsisiz halimize

Anlamıyorsunuz dedim bir sabah, suskun bir çığlık içinde

Kof bir keder değil bu

Vakitlerden kehribar

Kuşlar hep mavi bir yuvarlak resimdir

Yıldızlar ne haylazdır ,yaz akşamları

Demli çayın yanındaki tütünün heyecanı

Sıvasız bir duvarın önündeki bir türkü

Okul sıralarındaki kalemtraş nöbetleri

Yavrusunu bekleyen ceylan

İlk öpüşler

Sinemada terleyen eller

Neden susuyoruz?