Nedret 1
Gün batımına doğru yürüdük
Ardımız sıra sevdamızı sürüdük
Elimizde kırmızı ve beyaz gül
Gül Nedret..! Belki bu son gül
Kızıl renkli idi günün sonu
Ayrılıktı aramızdaki konu
Durduk
Birbirimize sorduk
Yollarımız neden ayrıldı
Kim kimin kalbini kırdı
Nedret'in ela gözleri ufka daldı
Ardından gözyaşlarını saldı
Ağladı: İçin, için
Dedi:Niçin, niçin
İsyanı var; kaldırdı göğe ellerini
Gösterdi aşk ile yanan yüreğini
Bağırdı
Ve..! Haykırdı
Ölmek istiyorum, beni duyun
Sevgiyi bilmeyenler kahrolun
Nedret'in diz bağları çözüldü
Yere dizlerinin üstüne büzüldü
Kafasını vurdu önündeki taşlara
Yüzü ve gözü büründü alkanlara
Kafasını da yerden kaldıramıyordu
Kızıl saçları onu gizliyordu
Ömründe ilk defa kara sevdaya tutuldu
Sebepsiz ağlamaktan hıçkırıklara boğuldu
Bağırdım, Nedret ağlama
Beni sevdiğini hiç saklama
Dedim:Gözlerime bir bak
Kalbine de aşk ateşi yak
Gün batmış, geceyi müjdeliyordu
Gece başlamış, vuslat bizi bekliyordu
Nedret; hafif, hafif başını kaldırdı
Hüzünlü gözlerini de, Dolunay'a kaptırdı
Ay hilaldi, etrafa ışık saçıyordu
Nedret'in siület'i, gözlerimin önünde duruyordu
Sordum:
Seni seviyorum...
Bize de ne oldu..?
Birden ayağa kalkıp doğruldu
Sık nefeslerle, bir an soludu
Bana da bir sevda şiir'i okudu
Nedret'le
El ele
Gün batımına doğru yürüdük
Ardımız sıra sevdamızı sürüdük
04.01.2009-SEYDİŞEHİR