Nefesler

çiçek diliyle süslenmiş bakışları vardı

damlardı gönlümüzün saydam bahçesine

en güzel oluşumuz taze bahardı

göçüp giderdik seneler ötesine

gün mutluluğa gebedir

lakin bizi alır mı bilmiyorum

sanki küçük bir ırmaktan geçiyorum

taşlar suyun üstünde eski bir ayak payı

karşıda sarı odalı evler

geçmişin sislerini tazeler

hiç olmasa ömrüme karşılık

dünün ateşinden aşklar gösterin

size derin dağ gölleri

bana dorukların yansısın

geceleri bakir bir sunak oluyor

ay ışığını sevince

yanak çalar gamze çalar söyleşir

karanlıklar dinince

ben bu gül çıkmazında hatırlayan gülün dudağı

ağrısının sonuna yaslanmış biçareyim

kanatlarım kan ile göğü

öperken öleceğim.