Nefessiz Ayak İzleri

Bana ait olmayan

bu şehrin

size at olmayan

ruhsuz caddeleri gibi

sokakları da boş.

başı boş

ne çok insan yürüyor

o boş sokakların

kaldırım taşlarına

nefessiz ayak izlerini bırakarak

ve!

bir birine bakan

ebruli kapılardan

.....giriyorlar

konuşmadan sessizce

oysa ki!

dünden kalma yarım

hayat hikayelerine tanıklık yapan

bir tek

köşe başında ki!

lambası yanmayan

direk duruyordu

bi de ben

.

.

.

ne garip değil mi?

onca zaman

bedenlerinin içine saklanarak ne çok insan geçmiş...

gözlerimden...