Nefs Ekseninde Kalp...

Dert kalplerin yongası, belli

Yıllardır huzur sabunuyla yıkana yıkana

Aşındı beden kalp kirli kaldı, temelli

Meğer mayası dertmiş...

Kirpiklerimin üstünde

Kökleri ebediyete uzanan

Bir avuç ?yeşil? havuç

En az benim kadar körpe

Ve ben havuç sapı kadar göklerde...

Ben hayatı yaşamak bildim hep

Meğer onun gayesi yaşlanmak üzerineymiş...

Sanki ufukta yelken açmış kaçıyor benden;

O anlamlı günler...

Evvel zaman içinden gündeme getirmem gerek

Zorluklar mutlaka olsun, çünkü çile artınca aşk artar...

İpek duvar cildinde saklı ayinlerimi çıkarıp da

Cendere yapmalı nefis barikatına

Ruhumu ney sedası okşasın o dem

Lütfen..

Hikmet dolu sözlerle

Feyzi çeyiz ilan ederek aşkı

Kutsal sandıkta kamufle

Kıblem izbe duygulara siyah ibre...

Mana süzgecinden geçince dokunuşlarım...

Hâlbuki

Gereklilik kipleri bile küsmüş ?artık? bana

Ne çaredir ki?

Kudurgan ağzın, yırtıcı bakışlarında

Köreldim, körelttim...

Siluetimin karanlığı

Ruhumdaki leke vesilesiyle...

Sahibini saptayamamış mercek...

Benim...

Öldü en kıymetli hislerim fıtratımın kuytusunda

Bana yaramaz artık bu vücut, derhâl yok etmeliyim...

En son dedim ki kendi kendime

Sen sakın ateş olma, kâinatı yakarsın...