Nerde Kalmıştık
Bilinmez kör buzağının sırtındaki ak neden ak
Bir kere alıştın mı uyumaya
Hep esner bedenin gün ortasında
Neden insan olmak diyor bazen şu kurtlu dallar
Peki neden leylaklar bu kadar leylak gibi kokuyor demiyor kimse
Kimse bilmez aslında dünyayı
Kırar dizimizi otururuz babamızın dükkanında
Miras meslek, miras eş, miras çocuklar
Her yüzyıla bir öncekinin muadili yaşamlar bizimkisi
Kırlar diyorum tavana bakarak
Artık yeşil de gelmiyor aklıma
Ahşap merdiven ruhumda gıcırdarken
Çıkanlar var yukarıya
Birisi gelip koyuyor sandalyesini ceviz kabuğunun içine
Hayırdır demeye kalmadan işgal başlıyor damar damar
Hemencecik teslim oluyorum İliklerime kadar
Bu kadar meyilliyim etkileşime
Hayır kim anlayacak bizi bizden başka
Bilmiyorum elbet ben de her şeyh gibi
Külden tepeler elimi yakıyor
Kapılar odaları kapatmıyor artık
Aksine açıyor yaprak yaprak
Kim demiş uykuluyum diye
Her gece, tenimden zaman çalıyor et et
Bu yüzden buzağılar bu kadar benekli
İşte tam da bu sebeple leylaklar bu kadar ak
Anladın mı Ahmet Abi
Anlamadın, ne tuhaf
Boşver
Sen aç yine baba yadigarı dükkanı
Aç bir yüzyıl daha
Nerde kalmıştık
Benekler...