Nerden Bileceksiniz

Öyle bir akşamdı kırmızı bir günün siyah kurgusunda ben orda kumdan bir yontuyken

şehir henüz eldivenini bile ısıtamzken camdan kuşlar göçüne firari yağmurlar eşliğinde

bir taşa oturdu ıslak saçlarıyla Nisan- henüz cemre ceninken sesine sinmiş toprağın ve karıncaların

üç temrin ugultusu kesik soluğunda üç ilmek- haydi şimdi orda rüzgarın olsun bu kırık ömür dedim

Çalıntı zamanlardan bu hafıza kemoterapisinden öptüm ben hep geceleri

suya bıraktığım hiç bir sözcük geri dönmedi gurbetine tanık ol

ahvaline nice kıyam edildi sonra krokisi çizildi üç gölge boyunda hacimsiz

yedi cellat sürgün edildi de içime- tanık ol- söz geçiremedi hükmüne

ve hiç bir soruma cevap veremedi tanrı

Unutma bir gamzelik gülesin diyedir göğü cam bir makasla kesme sebebim

Anımsa yirmi molokülden seni betimlemek ve en çok da bir şiirde

kırık bir fay hattından geçerken parçalanmıs atomlardan

avuçlarına çizdiğim fazlardan ve en çokta evresi yarım ay olan

beklemelerden geçen yer küre en son da eskimeyen duruşunda

derin bir ödeşme ölümle yenilmeyen bir yanınla

Eksilme olmaz çünki varız ben deyim Nü sen de Van Gogh

Nisandır bu kararmaz ağzının kıyısında mağma

Bağırıyorum bir çığlığın Anatomisinde duyuyor musun

bütün dağların canına giyinen bulutlar gibi

masum bir mevlevi ya da zerdüş semahı

bir mağraya bırakıyorum yüzünü- unutma

Sonra hep kendime çıkan sokağın kentin de öpüyorsun beni

her yaranın tarikatına şerh koyarak yürüyorsun

suya bakıyorum yedi gün yedi gece

düşe yatan ruhuma d'okunuyor son kesit

eski bir masaldan yitik hafıza

ikiye bölünen bir kadar kesin sonuç

beni seviyorsun