Nereden Bilebilirdik Ki

nereden bilebilirdik ki

gözümüzün bir kıyısında, kuraklığın tutsak kaldığını

bu yüzden miydi en içli şarkılara ağlayamayışımız

alışkanlığımızdı belki

ölülerle vedalaşırken, merhametin saç telleri kadar azalışı

ve yükümüzü serinleştiren, güneşin saklanışı kahpe bir buluta

gök sevişmelerinde

dölleşirken o yağmur ve yağarken kirpiklerimize ağlar bilirdik hayali poyraz yemiş zamanı

oysa

acılara alışmışız

içimizi burkan tüm türkülere gülüyoruz şimdi

hep kadehi kırardık oysa

ateşi yalatan alkol gecelerinde

kaçak kaçak ağlarken, o meyhanenin tam göbeğinde

erkekliğimizin sınırlarını koparırken aşkımızın içini kavuran sırrı, utanmazdık da

herkes ağlardı zira karanlık yelkovana on birde vurunca

tanrıyı unutturan ışıklar kapanırken

ve düşerken gecenin maskesi o bardağa

ağlardık

gidenlere bu kadar alışmamışken gözlerimiz

ve secdeden vazgeçerken yüreğimiz ...