Nereye Gittiğini Bilmeden

ürpermişliğin yıldırım düşmeleriyle

direnen toprak

içsel kanamalar geçiriyor

yagmurdan sanır herkes bunu.

fotoğrafa değen dudak

hasreti öğretiyor

yalnızlığa

kim bilebilir

hangi seferinde nişanlamış buraya

bulutsu atlar

bırakmış heybelerini

bulunmak için,gözler arar

düş yorgunu mürdüm çiçekleri

rengiyle dans ederek

yüreğimle oynar yap bozları

her biri bir şeyler tamamlıyor

tamamlamak için herşeyi

mabetlerine çekiliyor kelimeler

şiir eksilmede çoğalmışlığından

yol bitiyor

duraksıyor gözler

çakırkeyf hüzünler

yüreğini bırakıyor

nereye bile gittiğini bilmeden.

20-05-2009 DEVREK