Nihavent

Dağıtmış saçlarını deli rüzgara karşı

Seyrediyor mehtabı yıldız alacasında

Gizli bir derdi varmış gibi yüzünde keder

Sanki ırak bir kentte yitirmiş sevdasını

Onu öyle görünce bir tuhaf oldu içim

Kahırlandım kendimce bilemedim ne için

Başladı yüreğimde arsız acı sancılar

Kimin derdini anlar dertlere yabancılar

Ay ışığına batmış dona kalmış gözleri

Gecenin ırmağında söndürüyor közleri

Tedirgin gülüşünde çalıyor bağlamalar

Mehtap bile habersiz derinden ağlamalar

Ayrılık ne sevda ne çayda bir çakıl taşı

Her sevdanın içinde yanar kendi ateşi

Ne yana dönersen dön alır götürür seni

Hiç böyle görmemiştim gözü yaşlı gül/teni

Ozanca İzmir