Nihayet Aşk

Bense bir zamansızlığın kalbinde kayıp…

Ne kadar hafif herkes, ne kadar buralı!

Şehir geceye dökerken sarhoş ışıklarını,

Sıyırıp geçer göğsü bir çocuk kahkahası.

Oğul veren korkuların ketum gölgesi;

Zaman, o insafsız değirmenin öğüten taşı…

Öğütürken saatleri gürültüsüzce,

Bakarım ellerime: Bir avuç kül, bin parça yaprak.

Oysa başkaları geçiyor teğet geçerek acıyı,

Bir kadehin buğusunda yarınları unutarak.

İnsan ne garip, kendi gölgesinde boğulur;

Fakat bak, rüzgar değince zeytinin dalına…

Nihayet aşk, o incecik ipekten dokusuyla

Dokununca o çürümeye yüz tutmuş yaraya;

Sessizlik, çatlamış vazodan sızan su gibi…

Durulur iç denizimin o amansız gelgiti.

Sığınır kalbim o ipeğin dingin tutkusuna,

Dağılır hüznün buğusu, ışık değer usulca.

Unutur ruhum değirmenin o insafsız sesini,

Bir zeytin yaprağında bulur hayat kendini.

Ne kül kalır geride ne o bin parça yaprak;

Bir sükut tazeliğinde yeniden başlar hayat.