Nisan Hançeri

ruhumun ıssızlığından geçti sırılsıklam mevsimler

suskunluğun kıyısında yaralarım sızladı ince ince

acıların ayak izi kaldı içimde

alevlendi içimde ürperen deniz!..

bir sabah ayazında irkildik devrilen ağaç sesiyle

güzün titreyen yaprağında uzayıp giden sis

haykırdı çığlık çığlığa annem

eskiyen elleri boşluğa düşerken...

çoğalan gözyaşı seline karıştı zamansız zemheri

bir çığlık olup kaldım o daracık avluda

ümitlerim yağmura karışırken...

kesilen sözcükler kan revan

avluya düşen kederlerin serin gölgesi

bitkin anılara tırpan!..

karardı gün

soldu mevsimler

hüzünler dalga dalga vurdu sahile

deniz çığlığında üşüyen çakıl sesi

birikti ıssız koylara gülüşler yiterken...

nisan yüzünde nehir

gözlerinde hançerle yıkıp geçti puslu kenti...

hangi söz bir acıyı keser ki!

ömrümüze hüzünler bağdaş kurup oturmuşken

hangi şiir çıldırmaz ki!.