Noksansız Bir Noktasızlıkta

sözcüklerime gündeş olmadan taşındın

kendi içindeki kendinden başkasına

seslerimiz ayrı semtlerin sessizliği

şimdi ne desen kır kokusundan ayrı

şimdi ne desem polen tozu bulutu

sen kendinle ben seninle sarhoşum

boşa gidiyor ay ışığı yolların inadıyla...

umursamayan temmuz öğlenleri kadar tembel

umutsuzluğumun tenime düşürdüğü okul heyecanı

son yıllarımı bilmeyeceksin

yapraklarımın toprağa düşüşündeki tadı

suyun ateşime doyuşunu

uçurtmalar izleyeceğim oysa ben

gerçekten sen

sensizlik misin...

aştığım rüyaların ardındaki somun sıcağısın

bir kentin en geniş en aydınlık en güzel meydanı gibi yüzün

akşama doğru çizgileriyle kalabalığına sığınıyorum

bakışların örtmüyor üzerini eksik çocukluğumun

büyüdükçe üşüyor sensiz yanım...

ve dünya

sensizliğimin can sıkıcı oyuncağı

sense hayatla paylaşmadığım son noktamsın

sonsuzlukla ortak noktam

noksansız bir noktasızlıkta

ikiye bir hep kaybettiğimsin

sensizlik ve sonsuzluk

ben

.