Notalar

özledim

ömrün bana giydirdiklerinde

bir kardelen çiçeğiyle sevişmeyi

o zaman

sokaklar dar gelmiyordu üzerime

gökyüzünün düşen dağları vardı yankıda

çocukluk üstü yaşım

sımsıkı tuttuğum toynakları vardı

akşamların.

tren yolculuğu yaparken

kanatlarımda ay

kınından çıkarmıyordu

ölümü

şükür bir gölgede uyuyordum

şehirlerin dilinde paslandım

en tarihi koyaklarda/

depremlerde/çadırlarda

üç/beş arkadaştık

bazen daha kalaba

bazen daha yalnız

uzanırken uçurtma gibi günler

yaşamdan geçen notaların

isimleri vardı

göçebe bir hayatken

babamın gözünde

sessiz bir yağmur gibi geçiyorum

tarihten

bu yüzden

rüzgarları iyi tanırım

adresleri ve takıldığım

çocukları...

içimde

yığınca kitaplar

masallar/uçurumlar

gelip gölgeme oturunca

tuhaf ve uzak çığlıktı

tuvalde.

yüzü vardı hepsinin

köşelerde

benim gibi büyüyünce

gölgeler

hiçbiri oyun oynamadı

aynalara sığmayan dökümler

çoğalarak giriyordu

güneşe...

düşümü sulayanlar

boy gösteren topraklarda

olgun dokunmalarla sarar

dünyamı

pekala/ama

imge/m başkaydı benim

vapurlarda

kuş sesleri/

kına kokan bir anı

bir şehir

şehirler/ki

elimi tuttular

dağılsa sesim dizimin üstüne

bütün renklerini görürdüm

doğanın.

aşk mı

sadece sessizlikte/

nabzımda ve yoktular

var olan ben/herkeste vardı

bende herkes yokken

kıyısız okyanuslar nasıldı

bilmiyorum

şimdi

düşüncemin pınarını yudumlarken

bahçe açıyorum

evet

karanlık yoktu o

zaman da

vermedim dudaklarımı

ağız dolusu pencerelere

belkide en koyu kızılıydı

saksıda yetişen

çiçeğin...

kentin görüntüsü değiştikçe

gözlerimde

ve büyüdükçe gürültülerin

parmaklarında

çekerdim suları kumsala

şimdi

vakit su

vakit aşk

anlatsın sevdiğini biri

....