Nursuzluk Makamı

Karanlıkta korkardın ya tek başına

Şimdi ben de korkuyorum elim sarılınca boşluğa

Ben alıştım, diyorsun

Keşke ben de alışmasaydım

Müzik, kahve, çikolata diyorsun acılarını gizlemeye

Bense akşam güneşi batarken yeni kesilmiş çimlerin kokusunda

Yudum yudum katıp içiyorum anılarımızı kahveme

Tek tek topladığım gibi eşyalarımı senden

İğde kokuları eşliğinde düşünüyorum

Sen, alıştım, diyorsun

Keşke ben de alışmasaydım

Kendimi ne zaman toplayabileceğim sensizken?

Ne zaman kurtulacağım bu nursuzluk makamından?