Nüsha

Rüzgârlı Aralığın köz parçasıyla dövünen

İnce sızıların yokuşuna uyandık.

Aynıydık

Giderken bırakılan nüshalarda

Ve dalgınlığın atlarla yarıştığı

Derin akşamların hüzünlü

şiirlerinde

Yağmur sesiyle irkilen sancıların yüzünde

Bir yarım sıcak

Aç bir bulut sözcüğü sanki

Gecenin avuçlarında uzaklar

Üşüyen yolların beyazında

Çocukluğum oynarken

İçimde yıldız konukları

Bir sabah ’a

Aynıydık

Gözümün merceğinde o kısa davetler

Nehirler kadar derin kısraklar

Nazende kıyıların uzağında

Duygu dolu ikindilerin gurbeti

Sessizlikle dökülürken.

Toprak ve insan

Çiçek ve yağmur

İçindeyim yılların

Düğümlü zincirlerin gümüşünde

Işıltılı avuçlar

Öyle öpülesi aydınlık