O

( O Anlattı kalemim kustahça yazdı, ben ise utanmadan ağladım...)

Kanıma karışmış mikrop gibi

Damarlarım Kirli nefesleri kusuyor ?yüzüme-

Günaha binlerce kez tövbe etmiş rahibeler gibiyim

Morarmış göğüs uçlarımdan asılmış hayat

İrin sağıyor deştiğim ağaçların ağzına

Ve?

Defolu yalnızlıkları giydirip

Kadınlığımı bırakırken karanlığın kollarına ?utanıyorum-

Kaç adamın dikenli gövdesinde örselenmiş

Annemin etinden kopan bedenim

Oysa;

Bir zamanlar güneş gibi tek renk yanardı tenim

Kibirli iblisler eteğimin altına saklanıp

Fare gibi baldırımı kemirirken

Kirpiklerim gözlerime çivileniyor ?ağlıyorum-

Kalbime düşen sevda tohumlarını

Yeşermeden köklerinden kazırken

Sözlerim tüm dinlere uzak

Baban öldü dediklerinde- kıyameti gördüm-

O günden beri aç köpekler gibi ruhuma saldırıyorum

Ve dilimin üstünde ekşittiğim kelimelerle

Hala arsızca dünyanın tepesinde

Kanatları yırtık melek gibi

Tanrı?ya meydan okuyorum

-Ne olur- dokunmayın artık!

Ateşim çocuklarımı yaktıkça ben yaşıyorum