O Henüz Bir Çocuktu,

Bir kadın hıçkırıklara boğulmuş

Dövünüyor tozun toprağın arasında

Bir çocuk yaralı kanlara bulanmış

İnliyor enkazın altında

Dünya umursamazlık içinde

İnsanlık vurdumduymaz

Medeniyet canavarlaşmış

Düşünceler karanlık, çelik zırhlarla kaplanmış

O kadar mı uzaklarda barışın sesi

Hayal mi acaba

Biten insanlığın içinde

Tükenince sevgiler

Savaşan dünyada kalmamış umutları

Artık güçtür, onarılmaz yaraları

Peki, sözü edilen medeniyet nerede

İnsanlığın yüzkarası olmuş,

Kan bulaşmış çıkmaz lekesi

Ya dillerinden düşmeyen meşhur insan hakları

Kendilerine özde hak saydıkları

Masumlara sözde insan hakları

Çocuk kanlar içinde

Acılar okunuyor kararan gözlerinden

Kadın çocuğun başucunda

Feryatlar yükseliyor yanan yüreğinden

O henüz bir çocuktu,

Her güne uyandığında tek isteği koşup oynamaktı

Masum dünyasında hayalleri savaşlarla soldu

Cesaretin varsa bak gözlerine

Gözlerinden sevgi ve barış okunurdu

O kadın bir anaydı

Enkazın arasındaki belki başka bir çocuktu

Ama o kadın yinede bir anaydı

Bilirdi çocuğun değerini ana yüreği

Bilirdi çocuğun geleceğin umudu olduğunu

Feryatları işte bundandı

Siz savaş çığırtkanı zalimler

Düşünseydiniz yaralanan, ölen küçük bedenleri

Koysaydınız onların yerine kendi çocuklarınızın bedenlerini

Bir daha aklınızdan geçirir miydiniz şu savaş denilen laneti

Çocuk kanlar içinde

Acılar okunuyor kararan gözlerinden

Kadın çocuğun başucunda

Feryatlar yükseliyor yanan yüreğinden