O Kaçak Grilikte

şehirlere akşam ağlamaklı inerdi

kimseler duymazdı bekleştiğimizi bilmezlerdi

daha çocuktu ölmeyi bilmek ve göğün sarsıcılığı

güneş kendi kabuğuna çekilirdi kıt kanaat

limon ağaçlarının arasından sızan bir ışık gibiydi

saçlarının nefesimde kalan tortusu

şehirler ağlatırdı akşamı

geceyi izleyerek büyürdüm

titizce yalnız....

mutluluk karşı pencere bile olamazdı

kar yağardı evlerin utancına

evler ki öyle mahçup ateşine gençliğimin

çamaşırlar balkonlarda mahzun

saksılarda ilk akşamın güdük ve tiz çığlığı

güneş kızılı bir bekleyişle kısalır ömrüm

kimselerin anlayamayacağı kadar ani

ağzını bıçak açmaz hiçbir kapının...

kendime ait bir tebessümüm yok

içeriyi göstermez tüller çekilmiş gözlere

ara sokaklar ana caddeler kavşak noktaları

tüm çıkışlar kancayı atmışlar yalnızlığıma

ve alnının özürlü şımarık boşluğunu öpmek isterken

ağlamak akşama şehirli inerdi

bütün ayrıntılarıyla sinerdi sesimize ölüm

sığındığımız o kaçak grilikte

yalnızca unutmanın ve unutulmanın hükmü

şarkılarla gelirsen de ağlarım

sessizce gidersen de...