O Zaman Yakışırdı

susarken

ki dudaklarım

çürük bir tat yılıştırıp çehremin gün aşımına

bir gece daha başlıyor

efkarı zamana

içmeli mi

tekbir mi getirmeli yoksa

kulağımda ıssız uğultular

kıbleden kaçışan omuzlarımı çekiştirirken

şehrin dağlarına

avuçlarımda ömrü kısaltan fallar

kahve telvelerini tükürürken patikalara

derin bir masal anlatıyorum içime

kimim ki

neden düştüm hayatın rahmine

neden çıplaktım

kim giydirdi

bu kirli esvapları

ısısızlığım bağdaş kurarken

çakal sofralarına

haram lokmaları bölüşürken içimi bunaltan gözlerim

kör olsaydı

sağır memleketin

kulaklarına sizi dürtmeyen

avuçlarım ezileydi kızgın bir örste

belki

ölüm o zaman yakışırdı

soğuk bir bedene

şölenle gömerdim kendimi

o eşsiz kubbeye...