Oblovien/unutuş

Gecenin ağır elleri üzerimde

ve ben umutsuz devinimlerle

bir çukurda uzanmaktayım

dışarıda

tenekelerin kayıtsız sesleri

ve erguvanların rüzgârla söyleşisi başladı

bütün yaşamım

yüz yıllardır dalgaların o umursuz,

omurgasız vuruşlarında dövülmekte olan

bir kaya parçası gibidir

Sokak lambaları

ve yüreğim perdesini açık unuttu

görmekte tenha bir yerde loş huzursuzluğunu

insanın

aynada hiç bir belirti yok

bir başka yüzün o korkunç hatırası

beynimin ve kalbimin içinde bir darbe gibi duran adamlar

ve kadınlar

ve gecenin bu saati

ve uykum

bir ölü sessizliğinde

kendini biçimlendirmektedir

anı defterimin üzerinde kalbimden bir iz

acıyla arasına hiç bir şeyin giremediği

ve bırakılmış hatıralara boyun eğerek

vakti gelmiş anıları,aklıma sürüyor

zehir ise burada

çırpınıp durmaktadır

etrafına mor halkalar bırakarak gözümün

ve gözlerimdeki akları boyayan

sarhoşluğumla

kızıla dönen kalbimin ızgarası,

hiçbir zaman durmayacak,

bir acının habercisidir.

sen merak ettiğim bir giz

ölümün ve yaşamın ötesinde

yaşamla benim ötemde bir sır

seninle birlikte ufka uzanan

masanın üzerinde umarsız

küle dönüşen şu sigara gibi

geri gelemeyecektir,unutuş,

kınından çıkmayacak zaman

ve beni boğmak isteyen iki eldir

hatırlamak.