Oda Dolusu

I

Sen benim en kelimesiz zamanımda çıktın karşıma,

Kuraktı, susuzdu cümlelerim,

Sade, yavan, sessiz harflerle doluydu,

Oysa ben sana oda dolusu cümleler kurmak isterdim.

Hiç susmak istemezdim sana, susamazdım...

Odanın içini dolduramayacak nedenlerim var şimdi,

Dilsizliğim gibi, odamın kalabalığı gibi.

Sağa-sola, her yana çarpan hüzünlerim var,

Uzun zamandır bırakılmış emanet aşklarım var,

Oda dolusu yalnızlık biriktiriyorum şimdi de...

Gecelerim oda dolusu hıçkırıklarla sabahı buluyor,

Duvarlara çarpıyor hüzünler,

Hangi tabloyu assam duvara, hüzün kokuyor.

Pencereler hep yağmur damlası, korkuluklar paslı.

Oda dolusu hüzünlerime, oda dolusu susuyorum...

Karanlıkta uzaklara dalan gözlerim hayal dolusu,

Hayallerimde sen dolusu,

Yüzüme düşen yüzün, gölgene şirk koşan yaşlarım var.

Misafirliğimi unuttuğum bu dünyada,

Oda dolusu hayallerim var.

II

Gözlerime bak diyeceğim ama bakamazsın.

Sen en iyisi sözlerime bak.

Sen anlamazsın çünkü gözlerime düşen hüzünden,

Odamın neden bu kadar dağıldığından,

Sen hiç oda dolusu dolmadın ki...

Kimseye oda dolusu bir şeyler biriktirmedin ki,

Ya da kendi duygularını çıkarıp,

Yerine kimseyi koymadın ki...

Oda dolusu biriktirdiğin hayallerini

Kimseye nedensizce vermedin ki...

Sana oda dolusu koşamıyorum,

Oda dolusu konuşamıyorum ama

Oda dolusu susuyorum,

Oda dolusu hüzünler biriktiriyorum

Oda dolusu şiir yazıyorum...

III

Oda dolusu şiirlerim var,

Gel oku diyeceğim ama okuyamazsın ki...

Sen en iyisi katla tüm kâğıtları, uçak yap ve uçur...

Korkma kaza yapmaz bu uçaklar,

Ne yaralanan olur, nede ölen...

Sonsuz gökyüzü onların yeri,

Nemli, paslı, rutubetli bir oda değil.

Ben mi? Ben o uçakların hep pilotu,

Ama düşmem, kırılmam, yıkılmam,

Kâğıttanım ben de onlar kadar,

Ama yanarım!

Yirmi Dört Mayıs İki Bin On İki 13:50