Odalar Dinliyor Biz Şairleri

Oda dinliyor.

Bundan eminim.

Duvarlar CANSIZ değil,

ONLAR kulak.

Saatin akrebi yok,

yelkovanı yok.

Ama zamanı biliyor.

Ne zaman düşünsem,

bir tık eksiliyor içimden.

Masaya oturuyorum.

Sandalyenin gıcırdaması

benden önce konuşuyor.

Sanki biri not alıyor:

şimdi oturdu,

şimdi tereddüt etti.

Bir ses var.

Fısıltı değil

fazla net.

Fazla düzenli.

Düzensiz olsaydı

delilik der geçerdim.

Ama mantıklı.

İşte bu korkutuyor.

“Yaz,” diyor.

“Yazmazsan da biliyoruz.”

Kim biliyor?

Saat mi?

Oda mı?

Yoksa benden önce gelen

ve hâlâ çıkamayan

başka bir ben mi?

Kâğıda bir cümle yazıyorum.

Saat duruyor.

Cümleyi siliyorum.

Saat devam ediyor.

Demek ki

yanlış olan zaman değil,

ben veya SEN.

Ayna yok burada.

Gerek de yok.

Çünkü her yüzey

yansıtıyor SİLUETİNİ.

Ve hepsinde

aynı ifade:

AYNI GÜLÜMSEYEN GÖZLER…

Nabzımı sayıyorum.

Saydıkça artıyor.

Bu bir tuzak.

Saymazsam da artacak.

Demek ki

oyunun kuralları

benimle ilgili değil.

Ses tekrar konuşuyor:

“şAİRLER yalnız YAZAR.”

Sonra ekliyor:

“Deliler de.”

Saat bir kez

yüksek sesle tıklıyor.

Bunu yapmazdı.

Bir uyarı mı,

yoksa onay mı

bilmiyorum.

Kapıya bakıyorum.

Kapı bana bakıyor.

Hangimizin kilitli olduğunu

artık ayırt edemiyorum.

Son cümleyi yazıyorum,

ama kimin yazdığını bilmiyorum:

“Paranoya,

aklın

hayatta kalma biçimidir.”

Saat susuyor.

Oda rahatlıyor.

Ses memnun.

sEN YOKSUN

Ben

hala burada MIYIM BELKİ…